Γεννημένος δίπλα στη θάλασσα,
σε αγκάλιασαν και οι δυο, μάνα και θάλασσα στο ξημέρωμα.
Τι τυχερός, να λαμβάνεις δυο αγκαλιές με την πρώτη ανάσα..
Από τότε καμία αγκαλιά, κανένα χάδι.
Άγρια καταιγίδα η ζωή σου,
με έναν πατέρα αυταρχικό και μια μητέρα που ξέχασε ότι υπάρχεις.
Και μέσα στη φουρτούνα, σε ποια θάλασσα να αράξεις..

Παιδί ακόμα, τι να γίνεται άραγε μέσα στα μύχια της ψυχής σου;
Παύεις τα θέλω σου για να σε αποδεχτούν, προσπαθείς να είσαι τέλειος.
Σε ό,τι κάνεις, σε ό,τι λες, σε ό,τι πράττεις.
Μήπως και ξαναγαπηθείς,
μήπως και λάβεις πάλι εκείνη την αγκαλιά πλεγμένη με την αλμύρα,
όπως την είχες πρωτογνωρίσει.
Και περνούν τα χρόνια και η αγκαλιά δεν κοπιάζει στο σπιτικό σου.

Και σε πνίγει το γιατί..

Δεν φταις. Δεν φταις εσύ για το χάδι που δεν μπόρεσες να λάβεις.

Η μητέρα σου, παραδομένη στη δική της καταιγίδα,
ξέχασε να κλείσει τα παράθυρα τις ψυχής της και πλημμύρισε..
Πλημμύρισε από οργή, αγανάκτηση, αλμύρα,
για ένα χάδι που και αυτή με τη σειρά της περίμενε χρόνια.
Δεν είναι ότι δεν ήθελε, της έλειπε και δεν μπόρεσε να σου το δώσει.

Μην έχεις αυταπάτες. Δεν θα κριθείς επειδή δεν είσαι τέλειος.
Εξάλλου, δεν υπάρχει τελειότητα.
Είναι άπιαστο το όνειρο που θες να ζήσεις.
Τόσο άπιαστο σαν το χάδι που ποτέ δεν έζησες,
που τόσα χρόνια νοσταλγείς.

Μην έχεις αυταπάτες. Δεν θα κριθείς επειδή δεν είσαι τέλειος.
Η αγάπη δεν κρίνει, απλά υπάρχει.
Λαμπερή, μεθυστική, σαν εκείνη την πρώτη αυγή.

Με κλωστή δεμένες οι ζωές των ανθρώπων,
περιμένουν τις καταιγίδες για να αγκαλιαστούν.
Κι εκεί, πλεγμένες σφιχτά,
μέσα στην αλμύρα,
ζουν για το κάθε ξημέρωμα,
για να νιώσουν το χάδι που χρόνια νοσταλγούν,
για να κάνουν μαζί,
τα πιο τέλεια λάθη.

 

© Copyright 2017 Αλεξάνδρα Κοσμαρίκου - by Good-Morning

Άμεση επικοινωνία        6981 080369

Τελευταία ανάρτηση: