(Δημοσίευση στο περιοδικό About, Δεκέμβριος 2016)

Η φυσιολογική κένωση του εντέρου αποτελεί σημείο υγείας για τα παιδιά όλων των ηλικιών. Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών ζωής, οι γονείς παρακολουθούν στενά τη συχνότητα και τα χαρακτηριστικά των κενώσεων του βρέφους. Κάθε παρέκκλιση από αυτό που θεωρούν φυσιολογικό, τους προκαλεί άγχος και ανησυχία, με επακόλουθο συχνές ερωτήσεις και επισκέψεις στον παιδίατρο.

Ως δυσκοιλιότητα ορίζεται η καθυστέρηση στην αφόδευση που συνοδεύεται από ιστορικό κατακράτησης κοπράνων, επώδυνες ή σκληρές κενώσεις και παρουσία μεγάλης μάζας κοπράνων στο ορθό, για περισσότερες από 2-4 εβδομάδες. Η συχνότητα των κενώσεων στα υγιή παιδιά φθίνει προοδευτικά με την πάροδο της ηλικίας, περνώντας συνήθως από πολλαπλές κενώσεις ανά ημέρα στους πρώτους μήνες ζωής σε 1-2 στα παιδιά άνω των 4 ετών που ελέγχουν το σφιγκτήρα τους. Παρότι η δυσκοιλιότητα αποτελεί λόγο μεγάλης ανησυχίας για τους γονείς, στην πλειοψηφία των παιδιών δεν οφείλεται σε οργανικά αίτια, ακόμα και όταν εκδηλώνεται σε χρόνια μορφή. Η δυσκοιλιότητα μη οργανικής αιτιολογίας ονομάζεται ιδιοπαθής λειτουργική δυσκοιλιότητα.

Αίτια λειτουργικής δυσκοιλιότητας

Στο πρώτο έτος ζωής η έναρξη της λειτουργικής δυσκοιλιότητας συχνά παρατηρείται στο βρέφος κατά τη στιγμή της μετάβασης από το μητρικό γάλα στο τεχνητό ή κατά την εισαγωγή των πρώτων στερεών τροφών στη διατροφή του. Στα παιδιά προσχολικής ηλικίας η συχνότερη αιτία δυσκοιλιότητας είναι η εκούσια κατακράτηση των κοπράνων που παρουσιάζεται κατά την περίοδο της εκμάθησης του ελέγχου των κενώσεων, ιδιαίτερα σε αυτά που αντιδρούν με άρνηση στην εκμάθηση. Κατά τη σχολική ηλικία, η δυσκοιλιότητα σχεδόν πάντα οφείλεται στην ανάγκη κατάπνιξης της επιθυμίας αφόδευσης, επειδή το παιδί βρίσκεται σε περιβάλλον όπου δεν αισθάνεται άνετα π.χ. στο σχολείο, σε δημόσιες τουαλέτες, σε κατασκήνωση ή σε ταξίδι. Γενικότερα στα παιδιά, μετά την εισαγωγή τους στο διαιτολόγιο της οικογένειας, συνδράμουν στην εμφάνιση δυσκοιλιότητας και οι λανθασμένες διατροφικές συνήθειες, η ελλιπής πρόσληψη ινών και νερού και ο ακατάλληλος τρόπος ζωής (τάση για καθιστική ζωή, έλλειψη τακτικής σωματικής δραστηριότητας). Επίσης, η ένταση του σημερινού τρόπου ζωής έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά, εμπλεκόμενα στους ρυθμούς της, να εμφανίζουν συχνά δυσκοιλιότητα ψυχολογικής αιτιολογίας. Η εισαγωγή στο σχολείο, με το πέρασμα από το ανέμελο παιχνίδι στην ευθύνη της μελέτης, η οικονομική κρίση, οι αγχωτικές καταστάσεις στην οικογένεια ή οι συγκρούσεις με συνομηλίκους είναι μερικές από τις συνθήκες που ευνοούν την εμφάνιση λειτουργικής δυσκοιλιότητας.

Συμπτώματα δυσκοιλιότητας

Τα παιδιά κάτω του έτους που πάσχουν από λειτουργική δυσκοιλιότητα συνήθως εκφράζουν τη δυσχέρειά τους με το μόνο μέσο που διαθέτουν, το κλάμα. Το μεγαλύτερο παιδί παρουσιάζει συχνά συμπεριφορές κατακράτησης κοπράνων. Σφίγγει τα κάτω άκρα και παίρνει στάσεις που το βοηθούν να αποφύγει την κένωση ή αρνείται πεισματικά να πάει στην τουαλέτα. Με το πέρασμα του χρόνου, καθώς τα κόπρανα γίνονται όλο και πιο σκληρά, ευνοείται ο σχηματισμός σχισμών ή ραγάδων στον πρωκτό, κάτι το οποίο εντείνει ακόμη περισσότερο τον πόνο που νιώθει το παιδί κατά την αφόδευση. Επίσης, τα παιδιά με χρόνια δυσκοιλιότητα παρουσιάζουν συχνά την λεγόμενη εγκόπριση, η οποία εκφράζεται μέσω της ακούσιας απώλειας κοπράνων, με αποτέλεσμα το λέρωμα του εσωρούχου.
Παρόλο που η πλειονότητα των παιδιών παρουσιάζει δυσκοιλιότητα χωρίς υποκείμενο οργανικό αίτιο, ένα μικρό ποσοστό, ιδιαίτερα στη νεογνική και βρεφική ηλικία, εμφανίζει συμπτώματα δυσκοιλιότητας οργανικής φύσεως. Πυρετός, διάταση κοιλιάς, ναυτία, εμετοί, ανορεξία, απώλεια βάρους, μειωμένη πρόσληψη βάρους ή εμφάνιση αιμορραγικών κενώσεων μπορεί να είναι σημεία οργανικής διαταραχής και χρίζουν άμεσης αναφοράς στον παιδίατρο.

Διάγνωση και αντιμετώπιση λειτουργικής δυσκοιλιότητας

Συνήθως για τη διάγνωση της λειτουργικής δυσκοιλιότητας επαρκούν το ιστορικό και μία λεπτομερής κλινική εξέταση του παιδιού. Περαιτέρω διερεύνηση ενδείκνυται συνήθως στις περιπτώσεις εκείνες που τίθεται υποψία οργανικής νόσου.
Η αντιμετώπιση της λειτουργικής δυσκοιλιότητας πρέπει να αρχίζει χωρίς καθυστέρηση. Σε όλες τις περιπτώσεις πρέπει να υπάρχει κατανόηση του άγχους και της ανησυχίας των γονέων, ενημέρωσή τους για το λειτουργικό χαρακτήρα της δυσκοιλιότητας και στήριξη τόσο των ιδίων όσο και του παιδιού, έτσι ώστε να διαθέσουν την απαραίτητη υπομονή και χρόνο μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος των φυσιολογικών κενώσεων.
Στους πρώτους μήνες ζωής σημαντικό ρόλο κατέχει η ενθάρρυνση του μητρικού θηλασμού. Η περιεκτικότητα του μητρικού γάλακτος σε πλήθος ουσιών εξασφαλίζει μοναδική εντερική χλωρίδα και άριστη λειτουργία του εντέρου. Λάβετε υπόψη, ότι η δυσκοιλιότητα είναι σπάνιο φαινόμενο στα βρέφη που θηλάζουν. Επίσης, στους πρώτους μήνες ζωής, η χορήγηση ειδικών βρεφικών γαλάτων από τον/την Παιδίατρο μπορούν να βοηθήσουν. Σε μεγαλύτερα παιδιά, καλό είναι να αποφεύγεται η επιτακτική εκμάθηση ελέγχου των κενώσεων είτε η χρήση τιμωρίας ή επίπληξης κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης. Επίσης, να γνωρίζετε, ότι η απόκτηση ελέγχου των σφιγκτήρων της κύστης και του ορθού δεν επιταχύνεται με την πρώιμη ή εντατική εκπαίδευση. Η πρωτοβουλία του ιδίου του παιδιού είναι ο πλέον αξιόπιστος δείκτης ότι είναι αναπτυξιακά ικανό για να είναι στεγνό και καθαρό.

Επίσης, η διατήρηση ισορροπημένου τρόπου ζωής μέσω της διατροφής και της άσκησης παίζει καθοριστικό ρόλο στον έλεγχο των κενώσεων. Μετά το πρώτο έτος ζωής, η ένταξη της σωματικής δραστηριότητας στην καθημερινότητα του παιδιού, η αύξηση της κατανάλωσης φρούτων και λαχανικών και η πρόσληψη επαρκούς ποσότητας νερού συμβάλλουν σημαντικά στη διατήρηση φυσιολογικών κενώσεων. Όταν οι παραπάνω μέθοδοι έχουν αποτύχει, υπάρχει ένδειξη με βάση την Κλασσική Ιατρική για την καταφυγή στην φαρμακευτική αγωγή μέσω της χρήσης ειδικών μαλακτικών κοπράνων ή καθαρτικών.

Καλό είναι επίσης να γνωρίζετε, πως η λειτουργική δυσκοιλιότητα είναι ένας τομέας όπου η χρήση της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα σε όλες τις ηλικίες, από τη γέννηση και για όλη τη μετέπειτα ζωή. Η διαφοροποίηση της Ομοιοπαθητικής από την Κλασσική Ιατρική οφείλεται στην ολιστική προσέγγιση του ανθρωπίνου οργανισμού. Η μοναδικότητά του τελευταίου έγκειται στο ότι εκφράζει το κάθε νόσημα με το δικό του εξατομικευμένο τρόπο. Οι εκδηλώσεις μπορεί να αφορούν και τα τρία επίπεδα του οργανισμού (σωματικό, ψυχικό και διανοητικό) και οι πληροφορίες που μας δίνονται μέσω των συμπτωμάτων και στα τρία αυτά επίπεδα, μας οδηγούν στην ανεύρεση του καταλλήλου ομοιοπαθητικού φαρμάκου για τον συγκεκριμένο ασθενή. Η δυσκοιλιότητα ως οντότητα εμφανίζει διαφορετικές εικόνες σε κάθε οργανισμό και για το λόγο αυτό είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν διαφορετικά ομοιοπαθητικά φάρμακα σε ασθενείς που προσήλθαν για το ίδιο πρόβλημα. Η Ομοιοπαθητική χρησιμοποιεί φυσικά φάρμακα, χωρίς παρενέργειες και έχει μόνιμα αποτελέσματα στον τομέα της δυσκοιλιότητας, ειδικά στα παιδιά, τα οποία αντιδρούν άμεσα και εντυπωσιακά, ως αγνοί οργανισμοί που είναι.

Άμεση επικοινωνία        6981 080369

Τελευταία ανάρτηση: