(Δημοσίευση στο περιοδικό «Ομοιοπαθητικά Νέα» της Ελληνικής Εταιρίας Ομοιοπαθητικής Ιατρικής / τεύχος 39)
(Δημοσίευση στην εφημερίδα Πελοπόννησος, Σεπτέμβριος 2016)

Οι υποχρεώσεις μάς αναλώνουν και καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητάς μας. Παραμένουμε άυπνοι ώρες, στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι μας, προσπαθώντας να δώσουμε λύση στα προβλήματα της επόμενης ημέρας. Δεν πρόκειται για σενάριο ταινίας, αλλά για δεδομένα τα οποία αντιπροσωπεύουν απόλυτα το σύγχρονο τρόπο ζωής. Η ένταση του σημερινού τρόπου ζωής μάς παρασύρει στο στροβίλισμά της και ως εκ τούτου παρασύρει στη δύνη της και τα παιδιά μας, ως πιο ευαίσθητα και επιρρεπή στα εξωτερικά ερεθίσματα, με αποτέλεσμα το άγχος να έχει ενσωματωθεί επικίνδυνα στη ζωή τους.

H παιδική ηλικία, αν και θεωρείται ανέμελη, ευτυχισμένη και χαλαρή, είναι αναπτυξιακά από τις πιο δύσκολες στη ζωή του ανθρώπου, επειδή πάρα πολλές λειτουργίες -οργανικές, νοητικές και συναισθηματικές- δεν έχουν ολοκληρωθεί και οι περισσότερες δεξιότητες βρίσκονται ακόμα σε εξέλιξη.
Το άγχος πηγάζει συνήθως από τη σχέση του παιδιού με το οικογενειακό περιβάλλον. Για παράδειγμα, πηγή άγχους για ένα παιδί αποτελούν ο αυταρχισμός ή η τελειοθηρία που εφαρμόζονται συχνά στον τρόπο διαπαιδαγώγησης εκ μέρους των γονέων, προκειμένου το ίδιο να αποκτήσει νέες δεξιότητες και κοινωνική συμπεριφορά σύμφωνη με τις αντιλήψεις τους. Άλλες καταστάσεις δύσκολες στο χειρισμό από το παιδί είναι οιφραστικές αντιπαραθέσεις των γονέων, η ενδοοικογενειακή βία, η οικονομική ανασφάλεια, ο ερχομός ενός νέου μωρού στην οικογένεια, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας των γονέων, η απώλεια αγαπημένου προσώπου κτλ. Επίσης, πηγή άγχους μπορεί να αποτελέσει και η ένταξη σε ένα καινούργιο περιβάλλον, όπως ο παιδικός σταθμός, το νηπιαγωγείο ή το σχολείο. Το άγχος στην περίπτωση αυτή μπορεί να εκφράζει τη δυσχέρεια του παιδιού να αποχωριστεί το οικογενειακό περιβάλλον και να προσαρμοστεί σε ένα καινούργιο, με νέα πρόσωπα και νέες απαιτήσεις.

Τα παιδιά, κυρίως μικρής ηλικίας, αδυνατούν να εκφράσουν ή να περιγράψουν με λόγια τα συναισθήματά τους. Γι’αυτό, το άγχος συχνά εκδηλώνεται μέσα από μεταμφιεσμένες συμπεριφορές που πολλές φορές αδυνατούμε να ερμηνεύσουμε. Μερικά στοιχεία της συμπεριφοράς του παιδιού που υποδηλώνουν ότι ίσως έχει άγχος είναι τα εξής:
α) Σωματικά προβλήματα, όπως διαταραχές ύπνου, νυχτερινή ενούρηση (ειδικά σε μεγαλύτερα παιδιά), τραύλισμα, τικ προσώπου.
β) Προβλήματα συμπεριφοράς, όπως επιθετικότητα (λεκτική ή σωματική), αντιδραστικότητα, υπερκινητικότητα, δυσκολία συγκέντρωσης και διάσπαση προσοχής.

Το άγχος ορίζεται ως ένα έντονο, δυσάρεστο συναίσθημα, το οποίο αφορά σε έναν αόριστο κίνδυνο που επίκειται, μια απειλή. Αποτελεί μία κοινή αντίδραση που παρατηρείται στη μεγαλύτερη πλειοψηφία των ανθρώπων, όταν βρεθούν αντιμέτωποι με στρεσογόνες καταστάσεις και είναι ουσιαστικά ένας σωτήριος μηχανισμός, ο οποίος προετοιμάζει τον οργανισμό για να αντιμετωπίσει τους «κινδύνους» με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το άγχος σε ήπιο βαθμό ευνοεί τη δημιουργία. Όταν όμως είναι έντονο σε βαθμό που να εμποδίζει την καθημερινή λειτουργικότητα και την απόλαυση της ζωής, γίνεται νοσηρό. Συχνά, οι γονείς είναι αρκετά προσεκτικοί ώστε να μπορέσουν να αποκωδικοποιήσουν τα μηνύματα άγχους που εκδηλώνει το παιδί τους. Συνειδητοποιούν όμως συχνά, ότι έχοντας παρασυρθεί στον κυκεώνα των ρυθμών της σύγχρονης κοινωνίας, βιώνουν τα ίδια συναισθήματα άγχους όπως το βλαστάρι τους και για αυτό αδυνατούν να το βοηθήσουν ουσιαστικά.

Εδώ λοιπόν παίρνει τη σκυτάλη η Ομοιοπαθητική αγωγή. Μέσω του ομοιοπαθητικού ιστορικού, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις λεπτές εκφράσεις του άγχους, όπως διαφαίνονται εξατομικευμένα σε κάθε παιδί, καθώς και τις υπόλοιπες σωματικές και ψυχοδιανοητικές λειτουργίες του οργανισμού, γίνεται η επιλογή του καταλλήλου ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Το ομοιοπαθητικό φάρμακο, λειτουργώντας συνολικά πάνω στον οργανισμό, τον ενισχύει και τον βοηθά να ανακτήσει τη χαμένη ισορροπία του. Την ισορροπία που εκφράζεται μέσω ενός καλύτερου χειρισμού των στρεσογόνων καταστάσεων, βελτίωσης της διάθεσης, του ύπνου και επίλυσης των σωματικών προβλημάτων (ενούρηση, πονοκέφαλος κτλ) και των προβλημάτων συμπεριφοράς (υπερκινητικότητα, αντιδραστικότητα, επιθετικότητα κτλ), που προκαλούνται από το άγχος. Τα παιδιά, ως παρθένοι οργανισμοί που είναι, αντιδρούν στην ομοιοπαθητική αγωγή άμεσα και εντυπωσιακά!
Με σύμμαχο την ομοιοπαθητική αγωγή και τη σωστή επικοινωνία με το γονέα, κάθε παιδί αισθάνεται πιο δυνατό να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της καθημερινότητας της τόσο απαιτητικής σημερινής κοινωνίας. Είναι σημαντικό, οι γονείς να ακούν τα παιδιά τους και να συζητούν μαζί τους, έτσι ώστε να μπορούν να αποκωδικοποιούν τα μηνύματα που αυτά τους αποστέλλουν. Απλά γεγονότα που στους ενήλικες φαντάζουν παροδικά και ασήμαντα, για τα παιδιά αποτελούν τα βασικά ζητήματα της ζωής τους. Η καλή επικοινωνία με τον γονέα δεν είναι απαραίτητη μόνο για την αναγνώριση του άγχους του παιδιού, αλλά αποτελεί για το ίδιο το παιδί και το πρότυπο στο οποίο θα στηρίξει τις σχέσεις με τους συνανθρώπους του στο μέλλον.

Άμεση επικοινωνία        6981 080369

Τελευταία ανάρτηση: